Filmden çıktıktan sonra Aka,Matsumaru’ya bu iyiliğini ödemek için,onu bir şeyler içmeye davet eder ve gecenin sonunda aynı yönde oturdukları için beraber eve yürürler ve yolun sonunda ayrılırlar fakat birbirlerinin ne adını öğrenirler ne de birbirlerinden telefon numaralarını isterler.

Gecenin ilerleyen saatlerinde sokakta yaşanan olayı gören Matsumaru,Aka’nın tehlikede olduğunu düşünür ve hemen oraya gider,Aka’yı parkta ağlarken görür.Aka’nın ne gidecek bir yeri vardır ne de yardım isteyecği birileri,bu olay sonucunda Matsumaru, Aka’ya geçici bir süre evinde kalması için bir teklifte bulunur.

Matsumaru’nun bugüne kadar hiçbir reklam teklifi kabul edilmemiştir fakat yaptığı en son teklifi beğenen patron,sonunda Matsumaru’ya ait olan bu teklifi kabul etmiştir. Matsumaru,reklamlar için bir karakter yaratmıştır ve bu karakteri seslendirecek olan kişi Aka’dır çünkü Aka bir seslendirme sanatçısıdır.

BİR YANGININ SEBEP OLDUĞU BAŞLANGIÇLAR~~

9 bölümlük olan,her bölümü 12 dakikaya sahip olan sımsıcak bir yapım REC…

Her duyguyu sımsıcak işlemiş,hiçbir abartıya gerek duymadan, gözümüze gözümüze sokma gereği yaşamadan,sadelikle işlenmiş sevecenliğe sahip çok hoş duygular bırakan bir seri aslında. Hayatımda ne eksik diye düşünmeme sebebiyet vermemiş olan,bitirdikten sonra,dahası izlerken bana hiçbir stres yaşatmayıp hiçbir hüzün bırakmamış olan REC, izlerken keyifli dakikalar yaşatan sevimli bir yapım oldu.

Karakterlerin hiçbir aşırı özelliği yoktu aslında.Hiçbir karizma yönü bulunmayan Matsumaru’yu izlerken farkettim ki hangi birimiz -ama az ama çok olacak şekilde- onun sahip olduğu kıskançlığı ya da gururu hayatımıza sokmamışızdır ya da çok aşırı bir güzelliğe sahip olmasa bile Aka’yı izleyişimde anladım ki Aka,gerçek bir yaşamdan koparılıp anime dünyasına yerleştirilmişti çünkü hangi birimiz Aka’nın sahip olduğu korkuyu,yeni bir aşka hayatımızda yer vereceğimiz zaman yaşamadık ki…

Seride konusu geçen her şey ya da içinde bulunulan her durum çok masum izlenimi veriyor,o kadar samimi geliyor ki izlerken her şey olumlu yönde olsun diye iç geçirmedim değil kaç kere,her duyguyu izlerken kendimizden bir şeyler görüyoruz hissi yaşatıyor ya da her karakteri izleyiş sonrasında çevremizdeki insanlardan bir iz buluyoruz.O kadar doğal o kadar sakin geçiyor ki izlediğimde,daha doğrusu seriyi bitirdiğimde içimde hiçbir eksiklik yaşamadım ya da hiçbir özlem duygusu yaşamadım çünkü inanıyorum ki herkesin yaşadığı ya da yaşayacağı duygular karşılıyor izleyiciyi,üstelik hiçbir yorgunluk ya da bıkkınlık yaşamatmayan tam tersine içimde bir ferahlık hissi uyandıran bir yapımdı diyebilirim.

İki ana karakteri izlemek gerçekten de keyif vericiydi özellikle Audreh Hepburn’ün canlandırmış olduğu repliklerinin geçtiği sahneleri izlemek daha bir keyif veriyordu ya da o sahnelere gönderme yapan Aka’yı,bazen de -çok fazla olmasa da- Matsumaru’yu izlemek gerçekten de keyifliydi.

Müzikleri,her ne kadar kulağıma itici gelse de filmdeki sahneler o kadar çok uymuş ki ister istemez de olsa kendimi müziklere ritm tutarken bulduğum anlar olmadı değil ya da ister istemez müziklerin eşlik ettiği sahneye kendimi kaptırmış izlerken bulduğum anlar olmadı değil,bu nedenle benim için müzik-mekan-diyalog üçlüsü çok iyi dengelenmişti.